هفت جا ، نفس خویش را حقیر دیدم


نخست : آنکه به پستی تن میدادم تا بلندی یابم

دوم : آنکه در برابر از پاافتادگان ، میپریدم

سوم :آنکه میان آسانی و دشوار مختار شدم و آسان را برگزیدم

چهارم : آنکه گناهی مرتکب شدم و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون من دست به گناه میزنند ، خود را دلداری دادم

پنجم : آنکه از ناچاری ، تحمیل شده‌ای را پذیرفتم و شکیبایی‌اش را ناشی از توانایی دانستم

ششم : آنکه زشتی چهره‌ای را نکوهش کردم ، حال آن که یکی از نقاب‌های خودش بودم

هفتم : آنکه آوای ثنا سردادم و آن را فضیلت پنداشتم.